De laatste tijd merk ik hoe snel mijn lichaam reageert op alles wat er speelt. Drukte. Verwachtingen. Twijfels.
En soms… gewoon het leven dat doorraast terwijl ik nog even stil wil staan.
Ik voel het dan het eerst in mijn buik. Alsof mijn lijf fluistert: “Hé, ik probeer je iets te vertellen.”
Lange tijd heb ik dat fluisteren genegeerd. Ik ging door, regelde, zorgde, hield vol. Ik dacht dat ik het allemaal wel kon dragen.
Tot mijn buik steeds harder begon te praten. Onrust. Opgeblazen gevoel. Geen ritme. Geen ruimte.
En ergens besefte ik: het ligt niet aan discipline, niet aan ‘beter mijn best doen’, maar aan luisteren.
Aan aanvullen in plaats van afstraffen. Aan zachter worden voor mezelf.
Het loslaten van regels en het toevoegen van wat mijn lichaam nodig heeft, heeft me al zoveel gebracht.
Meer rust. Meer helderheid. Meer vertrouwen.
Het is geen quick fix. Het is een keuze. Een keuze om mijn lichaam weer als bondgenoot te zien. En dat voelt… zacht.
Reactie plaatsen
Reacties